مقدمه
رشد سرویسهای دیجیتال، افزایش حجم داده و اضافهشدن تجهیزات جدید باعث میشود بسیاری از دیتاسنترها به مرور با محدودیت ظرفیت روبهرو شوند. در این شرایط، توسعه ساختمان معمولاً یکی از اولین گزینههایی است که مطرح میشود.
اما توسعه فیزیکی مرکز داده تنها به اضافهکردن فضای رک محدود نیست. برق، سرمایش، کابلکشی، سیستمهای حفاظتی، امنیت فیزیکی و سایر تأسیسات نیز باید متناسب با ظرفیت جدید توسعه پیدا کنند. بنابراین پیش از آغاز یک پروژه عمرانی گسترده، بهتر است گزینههای دیگر افزایش ظرفیت دیتاسنتر نیز بررسی شوند.
استفاده بهتر از ظرفیت موجود دیتاسنتر
اولین اقدام، بررسی ظرفیت واقعی زیرساخت فعلی است. در برخی مراکز داده، محدودیت ظاهری ظرفیت به دلیل چیدمان نامناسب تجهیزات، توزیع غیربهینه برق، نقاط داغ یا استفاده نامناسب از فضای رک ایجاد شده است.
بازنگری در چیدمان رکها، مدیریت جریان هوا، بررسی بار الکتریکی و بهینهسازی تجهیزات میتواند بخشی از ظرفیت موردنیاز را بدون توسعه ساختمان فراهم کند.
البته این روش یک سقف مشخص دارد. زمانی که فضای سالن، توان برق، سرمایش یا زیرساخت تأسیساتی به ظرفیت نهایی خود رسیده باشد، سازمان باید یک راهکار توسعه جدید در نظر بگیرد..
توسعه ماژولار؛ راهکاری برای افزایش ظرفیت دیتاسنتر
یکی از گزینههای قابل بررسی، توسعه دیتاسنتر بهصورت ماژولار یا کانتینری است. در این روش، ظرفیت جدید در قالب یک زیرساخت مستقل یا مکمل به مرکز داده موجود اضافه میشود.
به این ترتیب، سازمان الزاماً مجبور نیست برای اضافهکردن ظرفیت جدید، سالن فعلی را بهطور گسترده بازسازی یا ساختمان را توسعه دهد.
این روش بهخصوص برای سازمانهایی مناسب است که با رشد مرحلهای زیرساخت روبهرو هستند یا محدودیت فضای فیزیکی در ساختمان موجود دارند.
در یک نگاه
حوزه: طراحی و توسعه مراکز داده
مخاطب: مدیران فناوری اطلاعات، زیرساخت و تصمیمگیران سازمانی
مسئله اصلی: محدودیت ظرفیت مرکز داده و دشواری توسعه ساختمان
راهکار: بهینهسازی ظرفیت موجود و توسعه ماژولار یا کانتینری
مزیت اصلی: امکان توسعه مرحلهای ظرفیت با کاهش وابستگی به عملیات ساختمانی گسترده
چرا توسعه بدون عملیات ساختمانی سنگین اهمیت دارد؟
توسعه یک دیتاسنتر فعال میتواند پروژه پیچیدهای باشد. انجام عملیات عمرانی در مجاورت تجهیزات عملیاتی، نیازمند برنامهریزی دقیق برای برق، سرمایش، شبکه و تداوم سرویس است.
از طرف دیگر، سازمان ممکن است در حال حاضر تنها به بخشی از ظرفیت پیشبینیشده آینده نیاز داشته باشد. ایجاد تمام ظرفیت احتمالی از ابتدای پروژه میتواند انعطاف برنامه توسعه را کاهش دهد.
به همین دلیل، استفاده از معماری مرحلهای و ماژولار میتواند یکی از گزینههای مناسب برای مدیریت رشد زیرساخت باشد.
مزایای توسعه ماژولار دیتاسنتر
توسعه متناسب با نیاز
در مدل ماژولار میتوان ظرفیت را متناسب با رشد واقعی سازمان افزایش داد. به این ترتیب، توسعه دیتاسنتر میتواند در چند مرحله برنامهریزی شود.
کاهش وابستگی به فضای سالن
اگر سالن موجود از نظر تعداد رک یا زیرساخت تأسیساتی به محدودیت رسیده باشد، یک ماژول مستقل میتواند ظرفیت مکمل ایجاد کند و نیاز به گسترش فضای داخلی را کاهش دهد.
کاهش مداخله در دیتاسنتر فعال
توسعه ساختمان موجود ممکن است نیازمند عملیات اجرایی در مجاورت تجهیزات در حال بهرهبرداری باشد. ایجاد ظرفیت مستقل میتواند بخشی از این مداخلات را کاهش دهد.
انعطاف در توسعه آینده
نیازهای فناوری اطلاعات همیشه با سرعت ثابتی رشد نمیکنند. توسعه ماژولار این امکان را ایجاد میکند که سازمان بر اساس شرایط واقعی، ظرفیت جدید را در مراحل بعدی اضافه کند.
امکان ایجاد ظرفیت مکمل
دیتاسنتر ماژولار الزاماً جایگزین مرکز داده موجود نیست. میتوان از آن برای ایجاد ظرفیت پردازشی جدید یا بهعنوان بخشی از برنامه توسعه زیرساخت استفاده کرد.
مقایسه توسعه ساختمان و توسعه ماژولار
| شاخص | توسعه ساختمان | توسعه ماژولار |
| عملیات عمرانی | معمولاً بیشتر | محدودتر در ساختمان اصلی |
| توسعهپذیری | وابسته به فضای ساختمان | مناسب برای توسعه مرحلهای |
| وابستگی به سالن موجود | زیاد | کمتر |
| توسعه آینده | ممکن است نیازمند عملیات مجدد باشد | قابلیت برنامهریزی مرحلهای |
| تأثیر بر فضای فعال | بیشتر | امکان کاهش مداخله |
| انعطاف در جانمایی | محدود به ساختمان | وابسته به شرایط سایت |
| برنامه سرمایهگذاری | معمولاً متمرکزتر | امکان اجرای مرحلهای |
| مناسب برای رشد ظرفیت | وابسته به شرایط ساختمان | گزینه قابل بررسی برای رشد تدریجی |
چه سازمانهایی میتوانند این رویکرد را بررسی کنند؟
این روش میتواند برای سازمانهایی مناسب باشد که دیتاسنتر موجود آنها به محدودیت فضا رسیده است، اما امکان توسعه آسان ساختمان وجود ندارد.
همچنین مراکز صنعتی، سازمانهای دارای چند سایت و مجموعههایی که قصد دارند ظرفیت جدید را بهصورت مرحلهای ایجاد کنند میتوانند توسعه ماژولار را در کنار گزینههای سنتی بررسی کنند.
البته پیش از انتخاب این روش باید شرایط سایت، تأمین برق، سرمایش، ارتباطات، امنیت، ظرفیت موردنیاز و برنامه توسعه آینده بهطور دقیق ارزیابی شود.
آیا توسعه سنتی همچنان گزینه مناسبی است؟
بله. اگر یک سازمان فضای کافی، زیرساخت مناسب و برنامه بلندمدت مشخصی برای ایجاد یک مرکز داده بزرگ داشته باشد، توسعه ساختمان همچنان میتواند انتخاب منطقی باشد.
بنابراین نمیتوان یک روش را برای همه پروژهها مناسب دانست. تصمیم نهایی باید بر اساس نیاز واقعی، محدودیتهای سایت، هزینه، زمان اجرا و برنامه توسعه سازمان اتخاذ شود.
نقش اینوتک در توسعه ظرفیت دیتاسنتر
اینوتک بهعنوان مجموعه فعال در حوزه طراحی و توسعه مراکز داده، میتواند یکی از گزینههای سازمانها برای بررسی سناریوهای مختلف افزایش ظرفیت دیتاسنتر باشد.
در کنار توسعه و بهینهسازی مراکز داده موجود، راهکار INOTIX نیز بهعنوان یک دیتاسنتر ماژولار و کانتینری میتواند در پروژههایی بررسی شود که هدف آنها ایجاد ظرفیت جدید با کاهش وابستگی به توسعه سنگین ساختمان است.
پیش از انتخاب چنین راهکاری، بررسی ظرفیت IT، برق، سرمایش، شرایط محیطی، ارتباطات، الزامات امنیتی و برنامه رشد آینده اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل، نقطه شروع مناسب معمولاً یک ارزیابی فنی از زیرساخت موجود و مقایسه چند سناریوی توسعه است.
جمعبندی
برای افزایش ظرفیت دیتاسنتر، توسعه ساختمان تنها گزینه موجود نیست. ابتدا باید ظرفیت واقعی زیرساخت فعلی بررسی شود و مشخص شود محدودیت اصلی در فضای رک، برق، سرمایش یا بخش دیگری قرار دارد.
اگر مرکز داده موجود امکان توسعه کافی نداشته باشد، دیتاسنتر ماژولار یا کانتینری میتواند یکی از گزینههای مناسب برای ایجاد ظرفیت مکمل و توسعه مرحلهای باشد. این روش بهویژه در پروژههایی که محدودیت فضا، زمان یا عملیات ساختمانی وجود دارد، ارزش بررسی بیشتری دارد.
برای انتخاب میان بهینهسازی دیتاسنتر موجود، توسعه ساختمان یا استفاده از راهکارهای ماژولار مانند INOTIX، میتوانید با کارشناسان اینوتک در ارتباط باشید تا سناریوی مناسب بر اساس شرایط واقعی پروژه بررسی شود.
